14.11—20.12.2014

SEBASTIAN BUCZEK


przewiń w dół do polskiej wersji

I've never been too much interested in my ancestors. I heard from my mother that one of my great-great-grandfather's name was Sebastian and he was born out of wedlock. Count Tołoczko was supposed to be his alleged father. Therefore, I have some admixture of an earl's, blue obviously, blood. I was equally little interested in my paternal part of the family. Of course I knew my grandmother, who was a socialist / positivist teacher in the suburbs of Józefów Biłgorajski (she used to make daily dications for me and my brother during summer holidays). I knew my grandfather better. He was a partisan of the Home Army. When they were smashing a gendarmerie station, a German bullet burnt his cheek and hit his comrade. My grandfather willingly shared the heroic stories of the war. However, I did not understand from where arised the resentment and irritation present on the faces of my father, Marian, and my aunt Ala, when during family gatherings grandpa jumped out with a rifle, tore through the thicket or on horseback rushed with a message to the troops of the Peasants' Battalions. I have lived with this small puzzle for quite a few years. Only recently, guided by the need to explain the psychological and emotional complexities in the bosom of my family, I started to penetrate the subject more consciously. Where do the strange behavior of my father towards my grandfather come from and why did he explain anything to me so rarely and never express feelings? Is it really because of his great modesty and noble self-restraint? The naive image of a father crumbled quite recently, when my dad insisted that I was a hypochondriac even when the results of the research clearly stated the presence of a parasitic infection. He suggested that I should go to a psychologist or, even better, a psychiatrist. I realized that our relationship is illusory and that I was stuck in a nightmarish unconsciousness for years. As I am sort of restless - maybe it's the admixture of blue blood - I became interested in the past and I started to ask grandpa questions not only about times of war but also of the postwar period. As it turned out some minor inaccuracies appeared. According to the most recent version of events, grandfather didn't actually serve in the militia after the war! He did not walk with a gun and did not catch thieves. He was in the militia only on paper, at the behest of the Home Army command, which recommended such behavior to protect its soldiers from deportation to Siberia. Why did he lie, why did he tell me false stories?... At that moment, my doubt about my father's moral backbone started to connect with a concern about my brother's moral backbone. The story of how through the intercession of a neighbor from the village, he was released from UB (secret political police) was suspicious in and of itself -m aybe it was a coincidence, or maybe a collaboration. And then BANG! How could I not pay attention to this?. MARIAN BUCZEK - my father who was born before the death of Stalin was named after a great communist - Marian Buczek. And grandpa for many years held a post in the municipal plant in Józefów Biłgorajski. He was a member of The Polish United Workers' Party. This subject, of course, neither existed, nor was ever brought up. Maybe it was an accident and my father was named so because he was supposed to be a girl - Marysia. Maybe my grandparents didn't know about Marian Buczek the communist because they came from a small village? Of course, I may be wrong in my assumptions, but it seems to me quite clear that from all of this, from this shameful cowardice of my ancestors, from this totally ridiculous and irrelevant great mystery, has risen various emotional oddities, complexities and fears that have the incredible power to shape the fate of the whole family! (Exactly as the great psychoanalysts suggests). If only I had realised the presence of this "shameful secret" a few years ago - how different would my fate have been? I would have looked differently at the guerrilla ceremony in Osuchy, the cap with an eagle, stitched stars. How less seriously would I look at the face of the formidable father from my childhood? I bought a postcard with a photo of the ship "Marian Buczek" on Allegro, and by the way I bought another card, with the amiable ship "Fafik" from Świnoujście. How different would the life of the family have been if it's name was Fafik? - I thought.
Sebastian Buczek


What is a reproduction if the record disappears? It is an object suspended between the virtual and the real and, not belonging to any of these orders, it haunts them both. Sebastian Buczek is an artist who is also difficult to categorise. Stories about his achievements focus on the material side of his activity. They tell about disks made of beeswax and chocolate, which have a very limited life, and each play is done with the awareness that at the same time it is an act of erasing the auditory information stored on them. Another important element of Buczek's legend is Jan, a mechanically actuated dummy that accompanies him at concerts and other actions. Buczek is constantly looking for mediums that push the frontier of what is possible. His inventions are expressive of the archetype of a hunter of new technologies embedded in contemporary digital culture as much as they represent the lone inventor. The first archetype is determined by a way of thinking about the media as a carrier of immaterial and abstract ideas. The second one refers to tools that, even if they were ever invented, never came into general use, as they did not match the current needs of society. Buczek is interested in the noise produced by these imperfect machines that are not capable of illusionistic reproduction. Noise, if it comes up in contemporary art practice, is mostly an expression of nostalgia for the media in which the compression was visible and audible. In noise Buczek sees something more. It is an aesthetic strategy which comes from the challenge of reproduction. It shapes phantoms, reflections of reality, which turns out to be far more interesting than the output information. Double, print, copy, extrudate - are the notions that can be used to describe his objects. All are appropriate, with the little problem that in and of themselves they already contain an emotional charge that embeds them in a position inferior to the original. However, the source is hidden. Buczek's art stems from the specific and radical use of acousmatic sound - a puzzling effect that separates sound from its source. Buczek also sees acousmatic properties in objects. He is looking for a new way to relate activities for which the objects are created and their material structure. By this means they are in constant semantic and subtle motion and "range", suspended between the abstract and the concrete.
Daniel Muzyczuk


Sebastian Buczek - born 1975, studied graphic design and painting at the Academy of Fine Arts in Katowice and animation at the National Film School in Łódź. His work can be classified between visual art and experimental music. He performed at many festivals (Festival in Landscape in Inowłódz, Garage in Stralsund, Wien Modern in Vienna, the BFI in London, Audio Art and Warsaw Autumn). He participated in such exhibitions as: “Gone To Croatan” at the CCA Toruń and HMKV Dortmund. He is the author of music albums: “Wabienie Dziewic” Mik Musik 2001 “Pogorzelec” 2012 Altanova Press. He is co-author and publisher of scientific books “Atlas of Human Parasites” and “Parasitic diseases, epidemiology, diagnosis, symptoms” (awarded by the Ministry of Health). He traveled to the Brazilian Amazon. Buczek conducts an independent experimental record label that promotes / publish artists of the independent scene.

///

Nigdy nie interesowałem się zbytnio przodkami. Słyszałem od matki, że jeden z moich prapradziadków miał na imię Sebastian i że pochodził z nieprawego łoża. Jego domniemanym ojcem miał być Hrabia Tołoczko. Dzięki temu i ja mam jakąś domieszkę hrabiowskiej, błękitnej, jak wiadomo, krwi. Równie mało się interesowałem częścią rodziny od strony Ojca. Oczywiście znałem babcię, która była socjalistyczo/pozytywistyczną nauczycielką w Józefowie Biłgorajskim (robiła nam z bratem podczas wakacji codzienne dyktanda polonistyczne). Lepiej poznałem Dziadka, był partyzantem AK. Niemiecka kula przypaliła mu policzek i trafiła jego towarzysza broni gdy rozbijali posterunek żandarmerii. Dziadek chętnie dzielił się bohaterskimi opowieściami z czasów wojny. Nie rozumiałem jednak nigdy skąd płynie niechęć i poirytowanie obecne na twarzach mojego ojca Mariana i cioci Ali, kiedy dziadek podczas spotkań rodzinnych wyskakiwał z karabinem, przedzierał się przez zarośla z okrążenia czy pędził z wiadomością na koniu do oddziałów BCh. Żyłem z tą drobną zagadką ładnych kilka lat. Aż dopiero całkiem niedawno wiedziony potrzebą wyjaśnienia, zawiłości natury psychologiczno-emocjonalnych na łonie mojej rodziny zacząłem temat bardziej świadomie penetrować. Skąd biorą się dziwne zachowania mego ojca wobec dziadka i dlaczego, tak rzadko cokolwiek mi wyjaśniał i nigdy nie wyrażał uczuć. Czy faktycznie przez wielką skromność i szlachetną powściągliwość? Naiwny obraz ojca prysł dopiero całkiem niedawno, kiedy tata utrzymywał, że jestem hipochondrykiem nawet wtedy kiedy wyniki badań jasno stwierdzały obecność pasożytniczej infekcji. Sugerował że powinienem pójść do psychologa a jeszcze lepiej do psychiatry. Zdałem sobie sprawę, że nasza więź jest iluzoryczna i że latami tkwiłem w jakiejś koszmarnej nieświadomości. Jako że mam w sobie coś niestrudzonego, może to ta domieszka błękitnej krwi, zacząłem interesować się przeszłością. Wypytywać dziadka o czasy nie tylko wojenne ale i powojenne. Okazało się że tutaj pojawiają się drobne nieścisłości. Dziadek, według najnowszej wersji wydarzeń jednak nie służył w milicji po wojnie, nie chodził z pistoletem i nie łapał złodziei! W milicji był tylko na papierze na rozkaz z dowództwa AK, które zalecało takie zachowania aby uchronić swoich żołnierzy przed wywózką na Sybir. Dlaczego opowiadał mi nieprawdziwe historie? Tu powątpiewanie w kręgosłup moralny ojca zaczęło się łączyć z powątpiewaniem w kręgosłup moralny dziadka. Podejrzana stała się też opowieść o tym jak dzięki wstawiennictwu sąsiada ze wsi został zwolniony z UB (Może był to przypadek, ale może po prostu współpraca). I tu BACH jak mogłem na to nie zwrócić uwagi. MARIAN BUCZEK mój ojciec, który urodził się jeszcze przed śmiercią Stalina, został nazwany imieniem Wielkiego Komunisty - Mariana Buczka. A sam dziadek piastował przez długie lata stanowisko w zakładzie komunalnym w Józefowie Biłgorajskim. Był członkiem PZPR. Temat ten oczywiście nie istniał, nie był poruszany. Może to był przypadek i mój ojciec nazywa się tak bo miał być dziewczynką Marysią … Może dziadkowie nie wiedzieli o Marianie Buczku komuniście, bo byli z małej wioski?… Mogę się oczywiście mylić w swoich domniemaniach, ale wydaje mi się całkiem jasne, że po prostu właśnie stąd, z tego wstydliwego tchórzostwa moich przodków, z tej w sumie śmiesznej i nieistotnej wielkiej tajemnicy, wzięły początek różne emocjonalne dziwności, zawiłości, lęki, które mają niesamowitą moc kształtowania losów całej rodziny (dokładnie tak jak to sugerują wielcy psychoanalitycy). Gdybym domyślał się obecności tego "wstydliwego sekretu" kilka lat temu? Jakże inaczej mogły się potoczyć i moje losy. Inaczej patrzył bym na uroczystości partyzanckie w Osuchach, czapkę z orzełkiem, doszywane gwiazdki. Jakże bardziej z przymrużeniem oka mógłbym patrzeć w twarz groźnemu ojcu z dzieciństwa. Kartkę ze zdjęciem statku "Marian Buczek" zakupiłem na allegro, a przy okazji kupiłem jeszcze jedną pocztówkę, na której widnieje sympatyczny stateczek FAFIK ze Świnoujścia. Jak inne mogłoby być życie tej rodziny gdyby nosiła nazwisko FAFIK - pomyślałem.
Sebastian Buczek


Czym jest reprodukcja jeśli zapis zanika? Jest obiektem zawieszonym między wirtualnym a realnym i nie przynależąc do żadnego z tych porządków nawiedza oba. Sebastian Buczek jest artystą którego również trudno osadzić. Opowieści o jego dokonaniach skupiały się na materialnej stronie jego działalności. Traktowały o płytach z pszczelego wosku i czekolady, które mają bardzo ograniczony żywot, a każde odtworzenie odbywa się ze świadomością jednoczesnego aktu wymazywania dźwiękowej informacji na nich zapisanej. Innym ważnym elementem legendy Buczka jest Jan, mechanicznie poruszany manekin, który towarzyszy mu w koncertach i w innych działaniach. Buczek ciągle poszukuje nowych, osadzonych na pograniczach środków. Jego inwencja ma w sobie tyleż z osadzonego we współczesnej cyfrowej kulturze łowcy nowych technologii, co z samotnego wynalazcy. Pierwszy archetyp wyznacza sposób myślenia o mediach, jako nośnikach niematerialnych i abstrakcyjnych idei. Drugi natomiast odsyła do narzędzi, które nawet jeśli zostały kiedyś wynalezione, to nigdy nie weszły do powszechnego użycia, ponieważ nie odpowiadały aktualnym potrzebom społecznym. Buczka interesuje szum, który generują te niedoskonałe maszyny, które nie są zdolne do iluzjonistycznej reprodukcji. Szum, jeśli pojawia się w praktyce sztuki współczesnej, jest najczęściej wyrazem nostalgii za mediami, w których kompresja była widzialna i słyszalna. Buczek w szumie widzi coś więcej. To strategia estetyczna, która wynika z podjęcia wyzwania reprodukcji. To ona kształtuje fantomy, będące odbiciami rzeczywistości, które okazują się zdecydowanie ciekawsze od informacji wyjściowej. Sobowtór, odbitka, kopia, wytłoczyna, to pojęcia, których można użyć do opisu jego obiektów. Wszystkie są właściwe, z tym małym problemem, że same w sobie zawierają już ładunek emocjonalny, który osadza je w pozycji podrzędnej wobec oryginału. Źródło jest jednak ukryte. Twórczość Buczka wynika ze swoistego i radykalnego zastosowania akuzmatyki, czyli zagadkowego efektu, który wywołuje oderwanie dźwięku od źródła. Buczek dostrzega akuzmatyczne właściwości również w obiektach. Szuka nowego sposobu na powiązanie czynności do wykonywania których przedmioty zostały stworzone i ich materialnej struktury. Dzięki temu zabiegowi pozostają one w ciągłym znaczeniowym i subtelnym ruchu i „wahają się”, zawieszone między abstrakcją i konkretem.
Daniel Muzyczuk


Sebastian Buczek - ur. w 1975 roku. Studiował grafikę i malarstwo na ASP w Katowicach oraz animację na PWSFTViT w Łodzi. Jego twórczość znajduje się na styku sztuki wizualnej i muzyku eksperymentalnej. Występował na wielu festiwalach, m.in Festiwal w Krajobrazie w Inowłodzu, Garage w Stralsund, Wien Modern w Wiedniu, BFI w Londynie, Audio Art, Warszawska Jesień. Brał udział w wystawach m.in. Gone To Croatan w CSW Toruń, HMKV Dortmund. Jest autorem płyt: “Wabienie Dziewic” Mik Musik 2001, “Pogorzelec” 2012 AltanovaPress. Jest współautorem i wydawcą książek naukowych “Atlas Pasożytów Człowieka” i “Choroby Pasaożytnicze, epidemiologia diagnostyka objawy” (nagradzanych przez ministra zdrowia). Podróżował do brazylijskiej Amazonii. Prowadzi niezależną eksperymentalną wytwórnię płytową, która promuje / wydaje artystów sceny niezależnej.

Next exhibition
Previous exhibition


37/48

<p>14.11—20.12.2014 </p>SEBASTIAN BUCZEK
<p>14.11—20.12.2014 </p>SEBASTIAN BUCZEK
<p>14.11—20.12.2014 </p>SEBASTIAN BUCZEK
<p>14.11—20.12.2014 </p>SEBASTIAN BUCZEK
<p>14.11—20.12.2014 </p>SEBASTIAN BUCZEK
<p>14.11—20.12.2014 </p>SEBASTIAN BUCZEK
<p>14.11—20.12.2014 </p>SEBASTIAN BUCZEK

↑ to the top